We're not meant to be whole, we're meant to be perfect.

“We’re not meant to be perfect… were meant to be whole” (Jane Fonda). Hoe meer ik mezelf ken, hoe meer ik mezelf accepteer en de ruimte geef, hoe vollediger ik kan zijn, hoe minder ik nodig heb. Als ik al mijn emoties gezien heb en kan waarderen voor wat ze zijn (een helende komende en gaande energie) en mijn angsten aan kan kijken dan is er niets meer om bang voor te zijn. Dan kan ik steeds gemakkelijker en vrijer bewegen. Mezelf steeds meer ruimte geven, dan durf ik steeds meer in het licht te staan omdat er niets in het donker hoeft te blijven. Ik geloof dat de angst om perfect te moeten zijn, of om in elk geval IETS te moeten zijn om goed genoeg te zijn, ons van onszelf en van anderen afleidt. Het maakt dat we de verkeerde kant op kijken. Op zoek naar goedkeuring of toestemming van anderen (en dat zijn er zoveel met allemaal een andere mening) in plaats van acceptatie van onszelf. Liefde is niet iets wat van buitenaf komt… niet uit een relatie, en niet uit een prestatie. Niet liefgehad worden maar liefhebben is het fijne gevoel. Niet goed doen, maar goed zijn. Ik geloof dat geluk en vrijheid er daar voor een heel groot deel in zit, de ruimte om volledig te zijn. Alleen door Inje centrum te zijn, kun je volledig ZIJN. Daar zijn bewustzijn en acceptatie voor nodig. Dan kan ik mezelf en anderen beter horen en beter zien. Dan kan ik echt aan mezelf en anderen geven. Dan kan ik volledig zijn en volmondig zeggen: If it’s me I have to deal with, then I’m a lucky basterd!